«'E ia-se deles rio / que Aguadalquivir maior': simbología del agua en la lírica medieval»
Autor Paredes, Juan
Título 'E ia-se deles rio / que Aguadalquivir maior': simbología del agua en la lírica medieval
Título revista/libro Cuadernos del CEMYR
Año 2010
Volumen 18
Páginas 67-80
Resumen
A auga flúe por todos os sucos da lírica románica medieval. As ondas do mar de Vigo cumpren unha función localizadora do encontro amoroso e simbolizan tamén a separación forzosa dos namorados. Elas son as interlocutoras a quen a amiga pregunta polo seu amado: «se vistes meu amigo / e, ai Deus, se verra cedo». Ás veces, a súa función é simplemente contemplativa: «E miraremos las ondas!». Pero na súa formulación extrema o mar pode ser o lugar para morrer. A invocación ao mar non é exclusiva da lírica galegoportuguesa, pois aparece na poesía de Raimbaut de Vaqueiras, así como en dous poemas de Afonso X, nun dos cales resoan ecos da poesía arábigo-andalusí
