«O solaz nos trobadores galego-portugueses»
Autor Brea, Mercedes
Título O solaz nos trobadores galego-portugueses
Otros autores A. Requeixo
Título revista/libro Sobre Letras e signos. Estudos en homenaxe a Anxo Tarrío Varela
Ciudad Santiago de Compostela
Editorial Secretaría Xeral de Política Lingüística. Centro Ramón Piñeiro
Año 2017
Páginas 191-201
Resumen
Aténdese ao emprego da expresión solaz nos textos dos trobadores galego-portugueses. Partindo de que os poetas occitanos utilizaban con frecuencia a fórmula joi e solatz, onde o segundo elemento servía para engadir a noción de ‘consolo’, ‘divertimento’, e que o termo tamén foi empregado co valor de ‘conversación’ e como cualidade positiva da dama, chámase a atención sobre o feito de que non fose utilizado nas cantigas de amor galego-portuguesas. Dentro das composicións de temática amorosa, unicamente o Rei Denis de Portugal se serviría de solaz en dúas cantigas de amigo, considerándose as restantes ocorrencias na produción satírica. O artigo avalía a ocorrencia da expresión nas composicións Amigo, pois vos non vi e Pois que diz meu amigo de Don Denis, así como na produción escarniña: Per quant’eu vejo de Martin Moxa, Marinha Crespa, sabedes filhar e De Don Fernan Diaz Estaturão de Pero da Ponte, En tal perfia qual eu nunca vi de Estevan da Guarda
